Śląska Linia Maginota

[email protected]
Tak nazywano fortyfikacje Obszaru Warownego "Śląsk". Był on kamieniem węgielnym polskiego planu obronnego w wojnie z Niemcami. "Korytarz" pomorski i Wielkopolskę miano spisać na straty.

Tak nazywano fortyfikacje Obszaru Warownego "Śląsk". Był on kamieniem węgielnym polskiego planu obronnego w wojnie z Niemcami. "Korytarz" pomorski i Wielkopolskę miano spisać na straty. Front odchodząc na zachód, obróciłby się niczym gigantyczne drzwi. Ich zawiasy, oś obrotu miał stanowić Górny Śląsk. Jego obrona była więc priorytetem. Miał być twierdzą, do której dostępu broniły nowoczesne fortyfikacje.

Uderzenia niemieckich jednostek pancernych we wrześniu 1939 doprowadziły do obejścia linii śląskich umocnień z północy i południa. Wojska Armii "Kraków" zostały zagrożone okrążeniem i wycofały się z GOP-u po dwóch dniach wojny. "Śląskiej Linii Maginota" praktycznie nie broniono. Tylko lokalnie, np. na odcinku "Bobrowniki", schrony obsadzili powstańcy z oddziałów samoobrony i utrzymywali je do 4 września.

Polska szkoła fortyfikacji
Jej założenia przewidywały tworzenie systemów stosunkowo niewielkich schronów bojowych, przeznaczonych głównie do prowadzenia ognia pośredniego. Stanowiska strzeleckie były usytuowane w bocznych częściach schronu. Grubość ścian czołowych dochodziła do 3 metrów, co miało zabezpieczać schron przed ogniem artylerii lekkiej o kalibrach do 100 mm i pojedynczymi trafieniami pociskami artylerii ciężkiej. System ognia pośredniego bronił przed atakiem czołowym. Trudne do bezpośredniego trafienia kopuły pancerne części schronów pozwalały na prowadzenie ognia okrężnego. Siła systemu opierała się jednak na utrzymywaniu ciągłej linii bronionych umocnień. Przerwanie jej w chociaż jednym-dwóch punktach mogło spowodować powstanie nie ostrzeliwanych sektorów - wyłomów, przez które nieprzyjacielska piechota wdzierała się w głąb obrony.

Śląskie bunkry
To tak naprawdę kilka rodzajów budowli:

  • Schrony bojowe dla ciężkich karabinów maszynowych, osłanianych stalowymi płytami lub kopułami pancernymi. Były przeznaczone do prowadzenia ognia bocznego (tzw. tradytory) albo do ognia czołowego. Czasami mogły też spełniać obie te funkcje, dzięki wyposażeniu w półkopuły i kopuły pancerne. Te ostatnie umożliwiały obronę okrężną.
  • Schrony pozorne lub pozorno-bojowe - "fałszywe" schrony dezinformujące przeciwnika co do swego przeznaczenia oraz siły ognia.
  • Schrony bojowe dla artylerii polowej lub przeciwpancernej. Wyposażano je również w kilka cekaemów
  • Schrony bierne - obiekty pomocnicze, mieszczące np. magazyny amunicji

    W małej twierdzy
    Schron bojowy posiadał własne źródło prądu, system wentylacji (m.in. filtry przeciwgazowe), system łączności. Główne wejście osłaniały stalowe drzwi oraz krata przeciwszturmowa. Istniały również wąskie wyjścia awaryjne, także zabezpieczone pancernym włazem. Oprócz izb bojowych schron posiadał kilka innych pomieszczeń: dowodzenia, magazynowych, socjalno-bytowych. Załoga liczyła kilkunastu żołnierzy.
  • Astronauci amatorzy polecieli w kosmos

    Wideo

    Komentarze

    Komentowanie artykułów jest możliwe wyłącznie dla zalogowanych Użytkowników. Cenimy wolność słowa i nieskrępowane dyskusje, ale serdecznie prosimy o przestrzeganie kultury osobistej, dobrych obyczajów i reguł prawa. Wszelkie wpisy, które nie są zgodne ze standardami, proszę zgłaszać do moderacji. Zaloguj się lub załóż konto

    Nie hejtuj, pisz kulturalne i zgodne z prawem komentarze! Jeśli widzisz niestosowny wpis - kliknij „zgłoś nadużycie”.

    Podaj powód zgłoszenia

    Nikt jeszcze nie skomentował tego artykułu.
    Dodaj ogłoszenie